In mijn gesprekken met cliënten merk ik dat familieverbanden niet vanzelfsprekend meer heel stevig zijn. De onderlinge familieverhouding (en met name de ouder-kind relatie) staat niet altijd op nummer één. Dit proces is al jaren gaande. Soms is er een conflict in de familie. Bij anderen is het contact gewoon verwaterd. Steeds vaker hoor ik de wens dat het ene kind niet evenveel hoeft te krijgen als het andere kind. Of de wens om een kind te onterven.
Op de onterving van kinderen rust een groot taboe. Het is niet alleen moeilijk bespreekbaar, maar er worden ook veel verschillende meningen gegeven over onterven. Zo zijn er tegenstanders die als argument hebben dat een onterving traumatische gevolgen kan hebben voor betrokkenen. En dat een volgende generatie wordt opgezadeld met wrok en bitterheid. Voorstanders zeggen juist dat deze wrok en bitterheid er misschien al was. En dat dit samen met teleurstelling of verdriet er juist voor zorgt dat een ouder wenst dat een kind niet meer mee doet. Daarnaast zien we in de maatschappij dat de autonomie van elke individu steeds sterker wordt. We willen zelf beslissen wie van ons erft. Dat hoeft de wetgever niet te bepalen.
Nu is het in de wet geregeld dat elk kind toch nog recht heeft op een deel de erfenis. Dit deel heet de legitieme portie. Het is de helft van wat het kind zou hebben gekregen zonder testament. Het kind moet hier binnen 5 jaar na het overlijden van een ouder om vragen. De legitieme portie is altijd een geldbedrag. Het onterfde kind kan dus geen spullen of bezit opeisen.
Mogelijk zorgt een onterving voor gedoe bij de afhandeling van de nalatenschap. De erfgenamen worden dan geconfronteerd met de onterfde erfgenaam. Als u deze confrontatie en/of escalatie wil voorkomen en uw erfgenamen wilt ontzorgen, kunt u het beste een onafhankelijk en onpartijdig executeur benoemen. Deze heeft ervaring met deze situatie en zorgt ervoor dat de afhandeling van de nalatenschap op juiste wijze gebeurd.