Moeder laat twee zonen na als haar erfgenamen. Een van beide zoons is naast erfgenaam ook als executeur aangewezen. Deze zoon heeft zijn executeurs benoeming aanvaardt en er is een ‘verklaring van executele’ afgegeven. De beide broers krijgen een meningsverschil over wat er moet gebeuren met het vakantiehuis. De executeur schakelt een notaris in om hem te helpen bij de afwikkeling van de nalatenschap. De notaris is dan de boedelnotaris. De notaris zorgt voor verkoop van de vakantiewoning. Als blijkt dat de makelaar een eigen belang heeft bij de verkoop, wordt de opdracht aan deze makelaar weer ingetrokken. Uiteindelijk verkopen de beide broers samen de vakantiewoning.
De broers krijgen discussie over de kosten die de notaris in zijn hoedanigheid van boedelnotaris heeft gemaakt. De ene broer (die geen executeur is) vindt dat deze kosten niet uit de nalatenschap mogen worden betaald. De executeur vindt dat deze kosten wel uit de nalatenschap moeten worden betaald. Het verschil van inzicht komt uitvoerig aan bod bij de rechtbank en uiteindelijk de Hoge Raad. Die laatste beslist als volgt: kosten van de executele zijn kosten van de nalatenschap en komen dus voor rekening van alle erfgenamen. Uiteraard mag een executeur een boedelnotaris inschakelen. Dat mag als dat in het testament bepaald is (dat was het geval), maar ook als dat bij de afhandeling in het algemeen nodig of wenselijk is. De kosten komen ten laste van de nalatenschap.